 |
Błonica
Błonica zwana również dyfterytem jest to ostra choroba zakaźna wywołana przez bakterie. Błonica została skutecznie wykorzeniona przez szczepienia ochronne i do początku lat dziewięćdziesiątych uważano, że błonica nie stanowi już niebezpieczeństwa. Jednak w ciągu ostatnich 5 lat rozległa epidemia błonicy pojawiła się w Rosji, Białorusi, i na Ukrainie (prawie 40 000 zachorowań w Rosji w 1994 roku), a pojedyncze przypadki zachorowań zostały zawleczone do Polski i do innych krajów europejskich. W epidemii tej bardzo często chorowały osoby dorosłe i błonica nie może być obecnie uważana tylko za chorobę wieku dziecięcego. Śmiertelność w tej chorobie jest nadal wysoka mimo leczenia- umiera 1 na 10 lub 1 na 20 chorych. Fakty te świadczą to o tym, że błonica jest nadal chorobą niebezpieczną i że należy jej zapobiegać poprzez szczepienia ochronne.
Błonicą można zarazić się przez kontakt z osobą chorą lub tzw. nosicielem. Nosiciele to osoby zdrowe które „noszą” zarazki błonicy w swojej jamie nosowo-gardłowej i wydzielają je z śluzem lub plwociną. Błonicą można zarazić się przebywając na terenach, gdzie ta choroba panuje endemicznie (kraje dawnego Związku Radzieckiego, Afryka, Azja) lub kontaktując się z osobami , które powróciły z takich terenów. Osoby chore lub nosiciele są zakaźne do 4 tygodni. Okres inkubacji (tzn. czas między zakażeniem i wystąpieniem objawów chorobowych) wynosi 2 do 5 dni.
Przebieg błonicy może być bardzo różny: od postaci lekkich (często nie rozpoznawanych a stąd nie leczonych) do bardzo ciężkich, toksycznych postaci. Początkowe objawy obejmują umiarkowaną gorączkę, złe samopoczucie i umiarkowany ból gardła . W gardle na jednym lub na obu migdałkach pojawiają się naloty, od drobnych szarych błon (stąd nazwa choroby) do masywnych grubych kożuchów oblepiających migdałki. Zarazki błonicy w gardle produkują silną toksynę , która drogą krwionośną dostaje się do serca lub układu nerwowego powodując poważne komplikacje choroby; zapalenie mięśnia sercowego lub porażenie różnych nerwów.
W niektórych krajach w których szczepienia ochronne są prowadzone bardzo skrupulatnie, nie notuje się nawet pojedynczych zachorowań na błonicę przez 10 do 20 lat. Oznacza to, że zarazek błonicy został zniszczony i nie krąży już wśród ludzi. Niestety kraje takie są często zakażane przez kontakt z chorymi lub nosicielami z tropikalnych krajów Afryki i Azji (a ostatnio z krajów dawnego Związku Radzieckiego). Ponadto, eradykcja jest utrudniona przez krótki okres trwania odporności poszczepiennej i konieczność podawania okresowych dawek przypominających szczepionki, oraz przez bezobjawowych nosicieli, którzy mogą roznosić chorobę.
Mamy bardzo skuteczną szczepionkę przeciw błonicy.
U dzieci poniżej 2 lat podaje się ją w postaci skojarzonej szczepionki (DTP), która zawiera oprócz błoniczej komponenty również szczepionki przeciw kokluszowi i tężcowi. Dzieci w wieku przedszkolnym są doszczepiane szczepionką błoniczo-tężcową (DT), a dzieci starsze i dorośli mogą być zaszczepione szczepionką zawierającą zmniejszone ilości szczepionki błonniczej (Td).
Według kalendarza obowiązującego w Polsce, dzieci powinny otrzymać 4 dawki szczepionki DTP, przed rozpoczęciem nauki w szkole i po jednej dawce szczepionki TD w 14 i 19 roku życia. Ponieważ obecnie dorośli nie mają naturalnej odporności przeciw błonicy, wskazane jest, aby co ok. 10 lat doszczepiać się szczepionką TD.
|
 |
|
|
