 |
Wścieklizna
Jest to ostra choroba wirusowa, przebiegająca z objawami zapalenia mózgu i rdzenia, prowadząca nieuchronnie do śmierci.
Choroba przenoszona jest na człowieka wraz ze śliną chorego na wściekliznę zwierzęcia. Wścieklizna szerzy się obecnie wśród zwierząt dzikich, które zakażają nie szczepione psy i koty oraz zwierzęta gospodarskie na pastwiskach.
Na wściekliznę mogą chorować wszystkie ssaki, ale krążenie tego wirusa w przyrodzie zapewniają zwierzęta w istocie swej natury zdolne do kąsania. Chore na wściekliznę psy, koty, wilki, lisy, jenoty, borsuki, kuny, tchórze, łasice, wiewiórki i inne gryzonie, nietoperze w momencie ugryzienia stają się dla swej ofiary źródłem zakażenia, nasączając zakażoną śliną jej uszkodzone tkanki. Tak konkretna i precyzyjna droga zakażenia pozwala na przyjęcie bardzo prostych zachowań, aby uniknąć sytuacji, w których można zakazić się wścieklizną. Nie należy prowokować zwierząt domowych zarówno poprzez agresywne jak i zbyt przyjazne zachowanie, nie należy dotykać, głaskać, dobijać i oskórowywać zwierząt dzikich, nie wykazujących płochliwości wobec człowieka.
W przypadku pokąsania lub oślinienia przez zwierzę chore, przed zachorowaniem chroni szczepionka przeciw wściekliźnie, podana jak najszybciej po zakażeniu.
Szczepienia ludzi są prowadzone w poradniach utworzonych przy szpitalnych oddziałach chorób zakaźnych, zaś radą, pomocą i informacją służą działy Epidemiologii Stacji Sanitarno-Epidemiologicznych. Masowe zapobiegawcze szczepienia psów, kotów i zwierząt dzikich stanowią skuteczną ochronę przed zakażeniem człowieka wścieklizną. Z tego względu społeczeństwo powinno być żywo zainteresowane, aby otaczające nas zwierzęta były szczepione przeciw wściekliźnie.
|
 |
|
|
